. . . .

دوشمه ن ئه فکه نان وه بازوی یه لی شیران بیشه ی  "مرتضی علی (ع)"

هاشمی ئه صلان  ژئ نه سل " حه یده ر " په ئ مه یدان سه بقه ت وه یه ک دیگه ر گه ر

لئ مه عره که ی عیشق ژ ئ گیان گوزه شتن ژئ گیان شیرین ئاسان  گوزه شتن

چونکئ  وه صل دووس مه نظوریان بی  سه رو گیان باختن ده ستووریان بی

(ای شیران میدان نبرد شما ار نسل حیدر بودید که در جاندادن در راه حق از همدیگر سبقت می گرفتید زیرا می دانستید به وصال باری تعالی خواهید رسید)

. . . .

لئ میدان جه نگ چوین "حه یده ر" حسین صابر چوین" ئه یوب "پئ خه مبه ر حسین

شه هید ئ صه حرای که ربلا حسین وه بلایئ عه ظیم مو بتلا  حسین

وارث عو لووم ئه نبیا حسین قه تیل  حه ربه ی ئه شقیا  حسین

(ای کسی که در میدان جنگ چون حیدر بودی و در مقام صبر چون ایوب (ع) ای شهید صحرای کربلا ای تو که وارث علوم انبیا بود و بدست اشقیا به شهادت رسیدی)

. . . . ملا در شعر بالا سید الشهدا (ع) را شمس الضحی خوانده است نه کسی مثل شمس الضحی و این گفته هوشمندانه بوده و ما را به سمت و سویی یک تصویر هدایت می کند در جایی دیگر امام(ع) را با حضرت ابراهیم خلیل (ع) مقایسه کرده و با در امتداد خواندن حادثه کربلا با قربانی کردن اسماعیل (ع) عظمت خاصی به شهادت امام (ع) بخشیده است . نگا دوم شاعر واکنش به حادثه است :

سه ران وه نیزه جیا لئ به ده ن ته نان لئ صه حرایئ میحه ن بی که فه ن

چا وک سواران شوجاع نه و ره س وه جه نگ خوشحال غه یوور و که م که س

ئه هل بیت ئه سیر و هه راسان حسین سه ر وه نیزه ئی ناکسان حسین

ما ته م زه دئ مه رگ یاوه ران حسین  پا مال ستوور کافه ران حسین

ذبیح زه مان  بی یاوه ر حسین بی یارو فه رزه ند به راده ر حسین

جسمئ موطه هه ر  لئ رویئ ده شت حسین به های خوین تو هه شت بهشت حسین

(ای کسانی که سر انتان از تن جدا شد و تنانتان بدون کفن در صحرا ماند شما سواران چابکی بودید و با اینکه تعدادتان اندک بود اما با خوشحالی به نبرد می پرداختید .ای خاندان حضرت رسول (ص) آیا این سرهای شماست که بالای دار رفته است!)

در این دسته از شعر ها ردپایی از نظریات شاعر در مورد امام(ع) و کربلا آورده شده است.

نگاه دیگر شاعر نشانه های خاصی از عزاداری به سبک محلی دارد

په روه رده ئ آغووش "خیرالبشر (ص)" روو شوجاع شه هید ، ثانی "حه یده ر" روو

زینه ت دامان "زه هرا"ئ به تول  روو پئ مه رگ یاران زار و ملوول روو

واویلا ژئ ده س چه رخ ئه خته ر روو لؤلؤ و مه رجان به حر قورئان روو

عه رووسی "قاسم" بی وه عه زا روو آه! ژئ موصیبه ت میحنه ت ئه فزا روو

قامه ت شمشاد "علی اکبر" روو حه لق تیرخورده ئ "علی اصغر" روو

"عباس علی" صاحب عله م روو  " زینب" جورعه نوش  میحنه ت و خه م روو

(ای وای بر ما چرا که پرورده ی آغوش پیامبر حیدر ثانی شهید شد ای وای بر ما چرا که زینب(ع) پرورده ی دامن زهرا(ع) زار و ملول گشت،ای وای برما که عروسی قاسم(ع) عزا شد .ای وای برما به خاطر قامت شمشاد علی اکبر(ع) و حلق تیرخورده علی اصغر(ع) و علم افتاده ی عباس(ع) و جرعه ی غمی که زینب(ع) نوشید ...

. . . .

این شاعر گران پایه این اشعار را حدود ششصد سال پیش در وصف حضرت امام حسین(ع) و حادثه ی کربلا سروده است که در ادبیات لکی و بویژه در حوزه ی ادبی کولیوند بی نظیر بوده و می باشد .

 

1 - در این شعر ها بجای _َ از" هه" و بجای ای از "ئه" استفاده شده است

 

2 - در این شعر ها به جای _ُ از" و" استفاده شده است